Juist in de situatie van aanhoudende lockdown is het belangrijk om ons van mens tot mens tot elkaar te verhouden. Velen worstelen met de gevolgen van de coronacrisis. Ondernemers in de horeca en winkeliers lijden financieel verlies, jongeren hebben last van het gebrek aan bewegingsvrijheid en onder ouderen komt eenzaamheid voor. Een gevoel van uitzichtloosheid overvalt velen. Niet iedereen heeft de kracht om stug door te werken, vervuld van een innerlijke zekerheid, ook als de liefde uit je leven is verdwenen.

Soms kan een mens last hebben van negatieve emoties waardoor hij andere negativiteit aantrekt. Een bekende vraagt je hoe het gaat en dan wil je eerlijk, oprecht antwoorden, maar ook niet de aansteller of zwartkijker uithangen. Zo kom je op gesprekjes als: “Ben je altijd zo’n dramaqueen?” Antwoord: “Nee hoor, alleen als mijn leven ten onder gaat.” Een collega-filosoof zei het zo: “De enige manier om te blijven leven, is door aan te nemen dat het leven een doel is in zichzelf. Als depressief persoon is dit moeilijk vol te houden, maar ik geloof het theoretisch.”

De drang om integer en eerlijk te zijn en oprecht de waarheid te spreken, kan leiden tot een cyclus van pessimisme. Het is gezond voor lichaam en geest om regelmatig met vrienden te wandelen. Maar omdenken, grootse plannen over een wenkende toekomst, komen daar niet op voorhand uit. Geen nieuwe wegen, maar vooral bevestiging van de vooruitzichten waar je juist omheen wil denken. Het is alsof je in een kerker in een videogame zit opgesloten en elke rotswand al twintig keer minutieus hebt onderzocht. Uiteindelijk blijkt dat er een glitch, een weeffout in het spel zit waardoor je niet verder kunt.

In een poging die rotswanden nogmaals te onderzoeken, vallen gesprekken in herhaling. Mensen schelden op Rutte en klagen over de moord op de middenklasse door regering en multinationals. Tegelijkertijd wordt er aangebeld – ding dong! – voor een pakketje van Amazon of Bolcom. Hoe kunnen consumenten zelf de impasse doorbreken, welke mogelijkheden hebben zij?

Mensen meanderen tussen enerzijds de terneergeslagenheid over de politieke situatie en de lockdown, en anderzijds de wens om houvast te vinden en constructief aan de toekomst te werken. Al jaren zoek ik naar kansen en middelen om de negatieve spiraal te doorbreken, zowel persoonlijk als collectief, en zie hoe die alleen maar krimpen. Zijn mensen economisch onafhankelijk, dan werkt de overheid voor hen en kunnen ze inspraak eisen. Zijn burgers economisch afhankelijk van de overheid, dan stellen ze zich inschikkelijk op. Ondanks alles wat er is voorgevallen, heb ik respect voor Thierry Baudet. Waar velen enkel ondoordringbare kerkermuren zagen, schiep hij vier jaar geleden de ruimte om zich in te vechten met een nieuwe partij. Kennelijk vond hij de kracht om een toekomst te scheppen op basis van eigen idealen.

Een bekende gaf onlangs de tip om vreugde te zoeken in andere dingen dan waarmee ik de laatste tien jaar ben bezig geweest en een omslag te overwegen. Met plezier denk ik terug aan mijn jeugdvriend die ik als tiener bezocht om samen een level te maken met de editor van een videogame. Helaas heb ik geen aanleg om met complexe wiskundige programma’s te werken, anders was ik dat gaan doen.

Tot slot een doordenker van de schrijfster Maya Mendoza: “No amount of security is worth the suffering of a mediocre life chained to a routine that has killed your dreams” (geen enkele mate van zekerheid is het lijden waard van een middelmatig leven, geketend aan sleur die je dromen om zeep helpt).

Foto Vladimir Zapletin via Pixabay.

U kunt Sid Lukkassen steunen via BackMe en zijn publicaties en activiteiten volgen via de nieuwsbrief.

Deel ON: