L.J.J. Dorrestijn

Fractievoorzitter Segers (CU) heeft het licht gezien met zijn stelling dat we niet leven om te werken. In een politiek pamflet heeft hij zijn, naar eigen zeggen, antiliberale opvattingen vastgelegd. Nu bestaan er over het begrip ‘liberaal’ vele misverstanden, net als over ‘democratie’. De CU heeft vaker geloof verward met feiten.

Solidariteit, naastenliefde, integriteit, burenhulp, bescheidenheid en aanhankelijkheid in plaats van werk, geld, aanzien, macht en onaantastbaarheid zijn juist door de politiek op de achtergrond geraakt. Segers had moeten zeggen: hoe hebben wij het zo ver laten komen? En had het ook anders gekund gezien onze christelijke ambities van ‘solidariteit’ met de hele wereld ‒ zonder die wereld te kennen. En nu beweren dat de welvaartsgroei in de afgelopen jaren voor 60 procent naar de bedrijven is gegaan en voor 40 procent naar de overheid, negeert de wensen en belangen van de werkende bevolking die gedwongen wordt om met twee inkomens het hoofd boven water te houden.

Het heeft inmiddels geleid tot zorgmiljonairs, sportmiljonairs, duizenden gesubsidieerde banen, geldverslindende milieu- en cultuurprojecten, honderdduizenden EU-arbeiders, gigantische afdrachten aan Brussel en de ECB, overmatige exportactiviteiten en een hoge belastingdruk die tot enorme overheidsverspillingen kon leiden. En die gestegen overheidsinkomsten hebben het mogelijk gemaakt om honderdduizenden werklozen en arbeidsongeschikten te laten profiteren van de arbeid van anderen, honderdduizenden illegalen te laten overleven, honderdduizenden asielzoekers op te vangen, Kamerleden niet alleen een overbetaald inkomen te geven, maar tevens een medewerker, pensioen, wachtgeldregeling, onkostenvergoeding en reisbudget, en daarnaast honderden miljarden aan ‘solidariteit’ aan de rest van de wereld te geven.

Natuurlijk willen de werkende belastingbetalers meer vrije tijd, eerder met pensioen, een betaalbaar huis en een zuinige overheid, maar dan zullen juist politici zich anders moeten gaan gedragen dan in de afgelopen veertig jaar. Niemand zit op de luchtfietserij van een politieke ‘dominee’ te wachten.

Deel ON: